Jak się przygotowują kandydaci?

Formacja diakonów stałych obejmuje także ich rodziny – zwłaszcza małżonki.

Pierwszy etap formacji

to tzw. „aspirantura”. Trwa co najmniej trzy miesiące i poświęcona jest głównie pogłębieniu u aspirantów świadomości tego, czym jest diakonat stały oraz – w związku z tym – weryfikacji, czy rzeczywiście posiadają oni ludzkie i duchowe sprawności konieczne do podjęcia posługi.

Każdy z aspirantów wybiera sobie kierownika duchowego (zatwierdzanego przez biskupa), który towarzyszy mu przez cały okres formacji wspierając proces przygotowania duchowego do święceń i posługi.

Po zakończeniu okresu propedeutycznego aspiranci zostają poprzez obrzęd liturgiczny przyjęci do grona kandydatów do diakonatu (admissio).

Drugi etap

(kandydatura) związany jest z formacją teologiczną oraz praktycznym przygotowaniem do posługi. Jego kształt zależy od poziomu wykształcenia teologicznego zdobytego wcześniej przez kandydatów. Można odbyć pełne (magisterskie – pięcioletnie) studia teologiczne albo studium doktrynalne zgodne z normami kościelnymi (minimum 1000 godzin zajęć w ciągu 3 lat).
W czasie drugiego etapu kandydaci do diakonatu stałego przyjmują posługi lektoratu i akolitatu (podobnie jak kandydaci do święceń prezbiteratu).

Trzeci etap

jest bezpośrednim przygotowaniem do święceń (najważniejsze są tu co najmniej pięciodniowe rekolekcje zamknięte).

Szczegółowe normy dotyczące formacji zawarte są w wydanych przez Konferencję Episkopatu Polski Wytycznych dotyczących formacji, życia i posługi diakonów stałych w Polsce.

Więcej w dziale „Formacja w Ośrodku”.